ПА СЦЕЖКАХ АДАМА МIЦКЕВIЧА
ПАКІНУТАЯ СЯДЗІБА…
Наша беларуская зямля багатая на старыя, даўно пакінутыя людзьмі селішчы.
Пабываўшы ў такіх мясцінах, задумваешся аб сваіх далёкіх продках, аб мінулым сваёй зямлі, і нарэшце, аб сваім месцы на ёй.
Колькі такіх пакінутых сядзібаў раскідана па розных кутках Беларусі? Жыццё даўно пакінула гэтыя мясціны, але яны засталіся існаваць у пісьмовых крыніцах, назвах урочышчаў, народных паданнях. Вядомы пісьменнік і фатограф Ян Булгак пісаў: “Кожны двор быў сваеасаблівым светам, цэлым каралеўствам, але ягоны кароль быў адначасова і яго першым працаўніком, апранутым ва ўбранне заможнай сціпласці… Землянін сядзеў на сваёй зямлі не таму, што так рабілі дзесяткі яго прадзедаў, а таму, што ён не ўмеў і не хацеў жыць інакш.”
Сёння я хачу звярнуцца да аднаго з такіх куточкаў беларускай зямлі, сядзібы Туганавічы.
Туганавічы… Месца вялікага кахання Адама Міцкевіча і Марылі Верашчака. Менавіта тут паэт перажыў самыя шчаслівыя хвіліны свайго жыцця і тут жа развітаўся са сваім шчасцем.
Там, дзе страчаліся шчаснай парою,
Дзе расставаліся сумнай хвілінай,
Буду заўжды неразлучным з табою,
Бо ўсюды частку душы я пакінуў...
А.Міцкевіч
Сёння ад колішняй сядзібы захаваліся толькі векавыя дрэвы парка з ліпавай “альтанкай” Марылі, пакрытыя дрыгвой ставы, ды ледзь прыкметныя падмуркі асобных будынкаў.